ప్రపంచంలోని పలు దేశాల్లో యువత, సామాన్యులు అవినీతి, నిరుద్యోగం, ఆర్థిక అసమానతలతో విసిగి నిరంకుశ ప్రభుత్వాలకు వ్యతిరేకంగా వీధులపైకి దిగుతున్నారు.
బంగ్లాదేశ్ (2024): విద్యార్థుల నిరసనలు ప్రభుత్వ దమనకాండతో ఉద్ధృతమై, చివరికి షేక్ హసీనా రాజీనామా చేసి దేశం విడిచి పారిపోవాల్సి వచ్చింది. కానీ మతపరమైన ఉద్రిక్తతలు, ఆర్థిక అస్థిరత పెరిగాయి.
కెన్యా (2024): పన్నుల పెంపు, అవినీతి, నిరుద్యోగం వ్యతిరేకంగా జెన్ జీ యువత బలమైన ఉద్యమం చేశారు. బిల్ ఉపసంహరించబడినా, హింస, మానవ హక్కుల ఉల్లంఘనలతో మిశ్రమ ఫలితాలు వచ్చాయి.
శ్రీలంక (2022): ఆర్థిక సంక్షోభంతో ప్రజలు ప్రభుత్వ భవనాలపై దాడి చేసి గోటబయ రాజపక్సేను పారిపోవాల్సి వచ్చింది. కానీ కొత్త ప్రభుత్వం కూడా స్థిరత్వం సాధించలేకపోయింది.
నేపాల్ (2025): అవినీతి, నిరుద్యోగం, ఆర్థిక అసమానతలపై ఆందోళనలు ఉద్ధృతమయ్యాయి. నిరసనకారులు నేతల ఇళ్లు, కార్యాలయాలను దహనం చేశారు. ప్రభుత్వం పతనమై తాత్కాలిక నాయకత్వం ఏర్పడింది.
సారాంశం:ఈ ఉద్యమాలన్నింటికీ మూలకారణాలు ఒకే రకం—ఆర్థిక అసమానతలు, అవినీతి, నిరుద్యోగం, రాజకీయ నిరంకుశత్వం. సోషల్ మీడియా ఉద్యమాలను వేగంగా వ్యాప్తి చేస్తోంది.
సానుకూల ఫలితాలు:
పాలసీ మార్పులు, కొత్త నాయకత్వం, ప్రతికూల ఫలితాలు: హింస, ఆర్థిక నష్టాలు, మానవ హక్కుల ఉల్లంఘనలుచరిత్రలో ట్యూనీషియా (2011), సూడాన్ (2019) ఉద్యమాలు మార్పు తెచ్చాయి. కానీ స్థిరత్వం సాధించడం కీలకం.
హెచ్చరిక: అవినీతి, అసమానతలను అరికట్టకపోతే ప్రజా ఉద్యమాలు మరింత తీవ్రంగా రూపుదిద్దుకుంటాయి.
